Gisteren legde Rik Grashof (goed politicus!) haarfijn uit hoe met alle argumenten van de Partijraad over de missie Kunduz was omgegaan. In de ogen van de fractie was aan alle bezwaren voldaan. Natuurlijk, het voorstel is een heel eind ten goede veranderd. Eén ding wordt echter vergeten. Ongeveer tweederde van de Partijraad adviseerde überhaupt niet in te stemmen met welke aanpassing van het voorstel dan ook. Alle inhoudelijke bezwaren inwilligen leidt dan dus tot een derde (ok, misschien de helft) volledig gerustgestelde Partijraadsleden.
Daarom mijn simpele uiteenzetting:
Stel, 20% van GroenLinks mag gerekend worden tot de Pacifist-achtigen: zij zullen niet of zelden overtuigd worden van het nut van een missie met militaire trekjes. Dan kun je zeggen: ‘daar kunnen we niets mee, er ligt immers een voorstel tot een missie voor.’ Dat doet helaas geen recht aan de bezwaren. Kortom, of je nu wilt of niet, je moet er wat mee. Dan is de conclusie dus dat je onder de overige 80% van de leden voldoende steun moet zoeken. Een simpel rekensommetje leert dan dat minimaal 62,5% van die 80% overtuigd moet worden. Oftewel: je voorstel moet dus nog steviger in elkaar steken dan je op voorhand zou denken.
hoewel ik vind dat we in GroenLinks de discussie over pacifisme moeten blijven voeren, accepteer ik dat GroenLinks geen pacifistische partij is. mijn afwijzing van de missie is dan ook niet gebaseerd op het pseudomilitaire karaker ervan, maar op mijn inschatting dat de missie in Afghanistan geen verschil zal maken, en op de visie dat Nederland binnen het NAVO/EUpol-kader ook het verschil niet zal kunnen maken. Maar ik hoop dat het vertrouwen van de fractie dat dit wel zo is, niet zal worden gelogenstraft, want dat geeft meer hoop voor Afghanistan. Ook heb ik veel vertrouwen in de manier waarop de fractie met de art.100 brief is omgegaan; daar heeft ze laten zien dat GroenLinks in de huidige politieke verhoudingen in de Tweede Kamer inderdaad verschil kan maken.
Overigens vind ik dat we de Nederlandse bevolking nu ook moeten vertellen dat de PVV wel heel stoer tegen de missie gestemd heeft, maar het kennelijk niet echt belangrijk vindt deze tegen te houden. Als gedoogpartij is ze daarmee toch verantwoordelijk voor het doorgaan van de missie en de gevolgen daarvan. Maar ik geef het op voorhand toe, voor velen zal dit te subtiel zijn.
Door:tjark reininga op03/02/2011
op13:49
De Tweede Kamer-fractie trekt het land in om de beslissing uit te leggen en om zichzelf op de borst te kloppen: zij gaan immers uit van idealen en kiezen de moeilijke (maar betere) weg.
De nee-stemmers, de principiëlen en de pacifist-achtigen worden weggezet als cynisch, als mensen die kiezen voor de makkelijke oplossing.
Zij laten de Afghanen in de steek. Weggaan uit Afghanistan is voor mij vergelijkbaar met de terugtocht uit Nederlands-Indië of Suriname. Het heeft niets te maken met in de steek laten.
Door:cassandraclub op03/02/2011
op20:02
Het tellen en het rekenen past niet in de formulering van idealen en toekomstvisies.
Het pacifisme, het sociale gevoel, het religiueze, duurzame en progressieve denken zijn vanuit de oorspronkelijke partijen integraal in de idealen en toekomstvisie verweven.
Een militair meer of minder of zoveel pacifisten zijn niet van belang in de te voeren discussie.
Wat wil GroenLinks en hoe probeert GroenLinks dit te bereiken moet altijd voorop staan in de te voeren discussie.
Mijn slotconclusie is dat GroenLinks nog hard moet werken aan informatie-uitwisseling en het moderniseren van de interne democratie.
Daarbij wil ik graag eensgezind campagne voeren voor de komende Provinciale Verkiezingen.
Het onderwerp van moderne informatie-uitwisseling en democratisering moet binnen alle geledingen van GroenLinks heftig gevoerd worden.
Vriendelijke en pacifistische groet.
Door:Rob Alberts op06/02/2011
op13:04