Ik zit nu twee weekjes in Kaapstad, in de Afrikaans-sprekende noordelijke suburbs. Vrijstaande huizen in een heuvelachtige groene omgeving. De publieke buitenruimte stelt niet al te veel voor, maar ja, dat is Afrika. De schoonheid komt of van de natuur zelf, of van private investeringen. Als ik op mijn fiets stap richting Tygerberg Hospital, waar mijn vriendin stage loopt, en ik nader de snelweg, dan wordt de samenleving ineens een stuk gekleurder. Onderweg zie je zwarte bewoners slechts omdat ze als tuinier, huishoudster of bouwvakker aan het werk zijn. Het zijn ook de enigen die lopen over straat. De wittte bewoner lijkt niet veel meer te zien dan zijn auto, behalve als ze joggen of mountainbiken.
Misschien ligt daar ook ergens de kern van de onoverbrugbare kloof russen rijk wit en arm zwart. Die laatsten worden door de eersten vooral gezien als goedkope werkkrachten, wat ze ook zijn overigens. Samen met ze in de bus of trein zijn ze echter niet te vinden. Terwijl juist daar een plek ligt waar diverse groepen uit de samenleving samen kunnen komen. En wellicht wordt de boel er ook wat veiliger van. Een van de redenen ook dat het op straat niet altijd even veilig is, is omdat je slechts de onderklasse op straat aantreft. De rest rijdt het liefst tot zo dicht mogelijk bij de bestemming. Zelfs als de afstand niet meer dan een kilometer is.
En dan de kranten, althans, Die Burger, de krant die ik elke dag mag lezen. Die laat best treffend de wanhoop zien van dit land. Rijk wit ziet arm zwart in steeds grotere getalen hun luxe Kaapse enclave bezoeken, zien hun belastingen stijgen en zien dat de landelijke politiek langzaam een dieptepunt bereikt. Malema (een dertiger), de leider van de Jeugdliga van het ANC (heel wat machtiger dan onze PJO’s), siert de voorpagina al sinds mijn komst hier in de stad. Die Malema smijt met geld (dat hij eigenlijk niet heeft), laat een huis bouwen van een dikke miljoen euro, maar zegt wel op te komen voor de armen. Het is tekenend voor Zuid-Afrika. En dan rep ik maar even niet over dat hij zich laat adviseren door Mugabe, liedjes zingt over het doden van Boeren en pleit voor het nationaliseren van alle mijnen ed. Voor dat laatste gaat een delegatie binnenkort overigens naar Venezuela. Daar hebben ze er immers veel ervaring mee.
Overigens is corruptie bij de witte elite niet minder vreemd. Verhalen over vertegenwoordigers die hun eigen ontwikkelingsbedrijfje verrijken zijn vrij algemeen. Interessant ook wel is dat de overwegend witte gemeenteraad komende woensdag vooral zal vergaderen over het inlijven van stukken grond in de stad. En daarvoor wordt hier geen geld betaald. Gewoon nationliseren. In sommige gevallen best een goed idee, maar om dat nu algemeen toe te passen, daar kweek je boze mensen mee. Ik denk dat ik woensdag dus maar eens ga kijken in het stadhuis.
Recente reacties